Praktyka udzielania wsparcia psychologicznego przez osoby bez odpowiednich kwalifikacji, posługujące się metodami niemającymi potwierdzenia w nauce. Charakterystyczne jest przywoływanie autorytetów psychologii lub wyników badań naukowych w celu nadania własnym działaniom pozorów profesjonalizmu — przy jednoczesnym braku realnego umocowania merytorycznego.
Określenie ma wydźwięk pejoratywny i bywa stosowane przede wszystkim przez krytyków zjawiska, w tym dyplomowanych psychologów i psychoterapeutów, jako narzędzie odróżniania rzetelnej pomocy od pseudoterapii.
Strategia firm i instytucji polegająca na pozornym dbaniu o zdrowie psychiczne oraz dobrostan pracowników, bez wdrażania realnych zmian w warunkach pracy. Jej celem jest budowanie korzystnego wizerunku pracodawcy oraz odwracanie uwagi od faktycznych źródeł stresu, przeciążenia czy konfliktów w organizacji.
O psychowashingu mówi się zwłaszcza wtedy, gdy deklarowana troska o dobrostan ogranicza się do gestów symbolicznych (warsztaty, aplikacje wellbeingowe, hasła komunikacyjne), podczas gdy strukturalne przyczyny problemu — nadmierne obciążenie, brak wsparcia kadry zarządzającej, kultura „zawsze dostępności” — pozostają nienaruszone.